Dy ide se si t’i kthejnë Shtetet e Bashkuara të Amerikës në një politikë normale, dhe më pak të ashpër, kanë luftuar me njëra-tjetrën që kur Donald Trumpi kaloi ndarjen dhe pakënaqësinë në pushtet. Nga njëra anë ishin thirrjet për përpjekje të përzemërta për pajtim dhe mirëkuptim të ndërsjellë. Nga ana tjetër ishte një këmbëngulje që virusi ekstremist duhej të frenohej përpara se të bëhej e mundur diçka më e mirë…
Fjalimi i Presidentit Biden për gjendjen e Bashkimit të enjten, kishte të bënte me shumë gjëra, veçanërisht një energji të furishme që kundërshtoi fjalët për kufizimet e moshës së tij. Por mbi të gjitha, ajo shënoi kolapsin përfundimtar të strategjisë së pajtimit. Ishte një pranim që predikimet për të lënë mënjanë dallimet tona nuk janë në kontakt me vendin ku jemi rritur.
Është e vështirë të imagjinohet një konvertim më ngurrues në klasën e luftëtarëve sesa Bideni. Një kampion i partisë, veteran prej 36 vitesh në Senat që i pëlqen pak gjëra më shumë sesa të kujtojë miqësitë e kaluara me disa nga kolegët e tij më reaksionarë. Ai provoi se një shkallë e dypartishmërisë është ende e mundur, duke fituar mbështetje ndërpartiake për programet e tij të mëdha të investimeve në infrastrukturë dhe teknologji. Këto dhe masa të tjera të Bidenit shtynë shuma të mëdha në shtetet dhe qarqet që mbështesin Trumpin.
Asnjë nga këto nuk i shkeli barrikadat e ndërtuara nga dyshimi i ndërsjellë, sepse nuk mund të pajtohesh me ata që nuk kanë interes për civilizimin apo dialogun.
Shpresat se Trumpi do të shuhej ishin të vdekura. Ai është më radikal dhe më i rrezikshëm se kurrë.
Menjëherë pas sulmit të 6 janarit 2021 në Kapitol , liderët republikanë njëri pas tjetrit e mohuan atë. Pastaj erdhi heshtja dhe, pas kësaj, dorëzimi. Kapitullimi i partisë së tij u vulos pas miratimit të javës së kaluar të Trumpit nga udhëheqësi i pakicës në Senat, Mitch McConnell, miku i vjetër i Bidenit dhe një njeri i njohur për përçmim ndaj Trumpit.
Nuk mund të kishte shembull më të mirë të kotësisë së kontaktit sesa fati i projekt-ligjit të ashpër dypartiak të kufirit që Bideni dhe partia e tij negociuan me senatin James Lankford, një konservator i fortë nga Oklahoma.
Lankford mundi vetëm me trishtim të tundte kokën në pajtim kur Biden në fjalimin e tij e përshkroi masën si “grupi më i ashpër i reformave të sigurisë kufitare që kemi parë ndonjëherë” dhe mbrojti miratimin nga sindikata e Patrullës Kufitare miqësore ndaj Trumpit. Nën urdhrat e Trumpit, republikanët larguan lëshimet që kishin kërkuar dikur.
Kështu që Biden, paqebërësi, ia la vendin Biden skrapistit në emër të një demokracie të kërcënuar. Ai arriti në metaforën më dramatike të disponueshme për të shprehur se sa të papajtueshme janë bërë dallimet tona. “Jo që nga Presidenti Lincoln dhe Lufta Civile”, deklaroi ai, “liria dhe demokracia nuk kanë qenë nën sulm në shtëpi siç janë sot”.
Modelet për strategjinë e luftës së Bidenit janë Harry S. Truman, i cili foli pa pushim, por me gëzim për një “Kongres republikan që nuk bën asgjë” dhe Theodore Roosevelt, i cili deklaroi në pranimin e nominimit të Partisë Progresive më 1912: “Ne qëndrojmë në Harmagedon dhe luftojmë për Zotin”.
Theksi i Bidenit mbi të drejtat riprodhuese, duke përfshirë fekondimin in vitro, tërheq gjithashtu një pjesë të madhe të banorëve periferikë në mes të rrugës dhe madje mesatarisht konservatore, veçanërisht grave, të cilat shohin radikalizëm në përpjekjen për të prishur status quo-në e vjetër për aksesin ndaj abortit.
Në të njëjtën kohë, Bideni ende e sheh veten si një mik të “familjeve që punojnë”, duke përfshirë anëtarët e sindikatave – pavarësisht se sa prej tyre mund të jenë në kampin e Trumpit tani për tani.
Ekspertët shpesh i përqeshin propozimet e politikave si “lista lavanderie”. Por ofrimi i detajeve rreth asaj se çfarë mund të bëjë qeveria për të lehtësuar problemet e përditshme të njerëzve jo të pasur – nga kujdesi shëndetësor tek kujdesi për fëmijët te mallkimi i “tarifave të pavlera” dhe “rritja e çmimeve” – është i popullarizuar nga shumë votues që gjatë për t’i shpëtuar llogoreve të luftës sonë të ftohtë civile. Është një vizion i një politike që rifokusohet në të përditshmen. Dhe lutja e Bidenit për drejtësi tatimore e quan bllofin e një kundërshtari politik i cili është po aq “populist” sa anëtarët që paguajnë detyrimet e Mar-a-Lago dhe Bedminster.
Megjithatë, nuk ka asnjë mënyrë për t’u rikthyer në përleshjet normale të demokracisë dhe mundësitë e miqësisë qytetare, pa i shpartalluar më parë ata që kërcënojnë vetë demokracinë. Ata lulëzojnë vetëm në një politikë që sheh armiq të brendshëm kudo dhe i sheh grupet që ata nuk i pëlqejnë si ” helmues të gjakut të vendit tonë”.
Bideni e gjen zonën e tij të rehatisë në kompromise mbi faturat dhe buxhetet e infrastrukturës. Atij do t’i duhet të jetojë tetë muajt e ardhshëm larg atij vendi të lumtur, duke bërë betejë kundër forcave të “mërisë dhe hakmarrjes” që e bëjnë të pamundur qasjen ndaj jetës publike që ai e do.
Këtë opinion e shkroi EJ Dionne Jr. për The Washington Post. Përktheu dhe përshtati Gazeta Online Reporteri.net.
Bideni shpresoi të ishte paqebërës, tash e di se duhet të jetë luftëtar / shkruan Gazeta Online Reporteri.net.
