Palestinezët po vdesin nga uria. Shtetet e Bashkuara të Amerikës duhet të bëjnë më shumë sesa të shprehin zhgënjimin me Izraelin.
Çështja nuk është më nëse palestinezët do të vdesin nga uria, por sa shumë do të vdesin. Uria është e pashmangshme në Gazën veriore, ka paralajmëruar një koalicion i agjencive të OKB-së dhe ndihmave.
Të tjerë thonë se ajo tashmë ka mbërritur: për shkak se vdekshmëria është një masë për vendosjen e urisë, ajo mund të deklarohet vetëm pasi numri i vdekjeve është rritur tashmë. Sipas Klasifikimit të Fazës së Integruar të Sigurisë Ushqimore, e gjithë popullata po përballet me nivele të larta të pasigurisë akute ushqimore ose më keq – një nivel i paprecedentë për çdo zonë apo vend – më shumë prej atyre që kanë nevojë “katastrofike”. Familjet po hanë ushqim për kafshët dhe bari, dhe po pinë ujë të ndotur.
Nuk ka ndodhur asnjë fatkeqësi natyrore; kjo është një zi buke tërësisht e krijuar nga njeriu, si rezultat i ofensivës ushtarake të Izraelit në përgjigje të mizorive të Hamasit më 7 tetor dhe kufizimeve të ndihmës. Josep Borrell, shefi i çështjeve të jashtme të BE-së, ka akuzuar Izraelin për përdorimin e urisë si një armë lufte. Të martën, zyra e OKB-së për të drejtat e njeriut tha se kufizimet për ndihmën mund të përbëjnë një krim lufte.
Izraeli thotë se lejon hyrjen e ndihmave. Ajo ka fajësuar OKB-në për mosdorëzimin e ndihmave sa duhet, duke penguar përpjekjet e ndihmës dhe Hamasin për vjedhjen e furnizimeve.
Por problemet e sigurisë që pengojnë tani shpërndarjen janë rezultat i pashmangshëm i shkatërrimit në shkallë të gjerë dhe mungesave të tilla të rënda që njerëzit po kapin mallrat jo nga nevoja, por nga dëshpërimi. Oxfam dhe të tjerët ankohen gjithashtu se inspektorët izraelitë refuzojnë në mënyrë arbitrare ndihmën, përfshirë pishtarët dhe furnizimet mjekësore, si “përdorim të dyfishtë”, me veton e një artikulli të vetëm që çon në largimin e një kamioni të tërë. Para luftës, qindra kamionë hynin çdo ditë; efektet kumulative të muajve të mungesës do të thotë se kriza po përshpejtohet. Edhe nëse bisedimet për një armëpushim gjashtëjavor japin fryte, do të duheshin javë për të rritur lehtësimin.
Javën e kaluar, Joe Biden deklaroi se një ofensivë në Rafah – vendkalimi kyç dhe vendi ku më shumë se gjysma e popullsisë së Gazës po strehohet, pasi i ishte thënë të lëvizte atje nga Izraeli – do të ishte një “vijë e kuqe”.
Por presidenti amerikan shtoi se ai “nuk do të largohej kurrë nga Izraeli” dhe se “nuk ka asnjë vijë të kuqe që unë do të ndërpres të gjitha armët”. Në të vërtetë, administrata ka përdorur boshllëqet për të përshpejtuar dërgesat e armëve dhe për të shmangur shqyrtimin e Kongresit që nga fillimi i luftës.
SHBA-ja po përpiqet të punojë rreth Benjamin Netanyahut, ose me shpresën e largimit të tij. Politikanët demokratë po bëhen gjithnjë e më shumë kritikë ndaj kryeministrit izraelit. Por zhgënjimi i dukshëm nuk do t’i shpëtojë palestinezët dhe një skelë lundruese nuk do të ndihmojë shumë.
SHBA-ja duhet ta bëjë të qartë se ndërsa përqafon të drejtën dhe detyrën e Izraelit për të mbrojtur qytetarët e tij, ndihma ushtarake kushtëzohet me mbrojtjen e civilëve në Gazë. Prioritetet duhet të jenë armëpushimi dhe lirimi i pengjeve, lehtësimi i një sasie të madhe ndihme dhe trafiku i mallrave tregtare, duke përfshirë hapjen e më shumë vendkalimeve. Shumë jetë do të humbasin, çfarëdo që të ndodhë. Por shumë të tjera mund të shpëtohen ende, dhe duhen shpëtuar.
Ky opinion është shkruar nga The Guardian. Përktheu Gazeta Online Reporteri.net.
Uria në Gazë: një katastrofë e krijuar nga njeriu / shkruan Gazeta Online Reporteri.net.
