Një pikturë e shekullit të 19-të që përshkruan një moment dramatik dashurie para një vdekjeje të pashmangshme vazhdon të prekë audiencën dhe të fitojë popullaritet në mediat sociale. Piktura quhet “Takimi në Shkallët e Kullës” nga piktori irlandez Frederic William Burton, krijuar në vitin 1864 dhe konsiderohet si një nga veprat më ikonike të pikturës romantike.
Piktura përshkruan takimin e fundit të dy të dashuruarve, Hellelil dhe Hildebrand, pak para fundit tragjik të historisë së tyre. Në këtë skenë, Princi Hildebrand takon të dashurën e tij në shkallët e kullës për një përqafim të fundit para vdekjes së tij për shkak të babait të saj të rreptë.
Historia që fshihet pas pikturës bazohet në një baladë daneze mesjetare, të cilën miku i Burtonit, Whitley Stokes, e kishte përkthyer në vitin 1855. Sipas rrëfimit, një truprojë bie në dashuri me princeshën që ai mbron. Megjithatë, marrëdhënia e tyre zemëron familjen e saj, duke çuar në një zinxhir ngjarjesh të dhunshme.
Në baladë, babai i Hellelilit urdhëron 7 djemtë e tij të vrasin Hildebrand. Princi arrin të vrasë të atin dhe gjashtë vëllezërit e saj, por në fund plagoset për vdekje kur Hellelili, duke u përpjekur të mbrojë vëllain e saj të fundit, e shpërqendron pa dashje. Hildebrand vdes nga plagët e marra dhe pak më vonë edhe ajo vdes vetë, me historinë që përfundon në një mënyrë tragjike.
Burton zgjodhi të mos e përshkruante dhunën e historisë, por momentin para katastrofës. Në pikturë, dy të dashuruarit janë në një moment lamtumire të heshtur dhe intensivisht emocional. Hildebrand përkulet për t’i puthur dorën të dashurës së tij, ndërsa ajo shikon larg, sikur të mos jetë në gjendje të përballojë peshën e momentit.
Frederic William Burton (1816-1900) lindi në Irlandë dhe filloi karrierën e tij artistike duke pikturuar portrete në miniaturë dhe monumente të lashta. Më pas ai u transferua në Londër, ku punoi si piktor me akuarel dhe më vonë u bë drejtor i Galerisë Kombëtare.
Që nga prezantimi i saj i parë, piktura e preku thellë publikun. Shkrimtari George Eliot, një mik i Burton tha për veprën se “mund të kishte qenë gjëja më vulgare në botë, por artisti e ngriti atë në nivelin më të lartë të ndjenjës së rafinuar”.
Sot vepra ndodhet në Galerinë Kombëtare të Irlandës në Dublin dhe vazhdon të tërheqë turma vizitorësh. Në vitin 2012, ajo u votua edhe si piktura e preferuar e popullit irlandez.
Megjithatë, ekziston një veçori e rëndësishme: publiku mund ta shohë atë vetëm për dy orë në javë. Arsyeja është se Burton përdori gouache, një lloj bojë e tretshme në ujë që është veçanërisht e ndjeshme ndaj dritës dhe mund të zbehet me ekspozimin ndaj rrezatimit intensiv.
Për të mbrojtur veprën, kuratorët e galerisë zbatojnë masa të rrepta. Ndriçimi mbetet shumë i ulët, ndërsa pas përfundimit të periudhës së shkurtër të shikimit piktura kthehet në një kabinet të projektuar posaçërisht.
Pavarësisht brishtësisë së materialeve, ngjyrat e pikturës mbeten çuditërisht të gjalla edhe pas më shumë se 160 vjetësh. Burton përdori nuanca të forta të kuqes dhe blusë, ndërsa detajet e vogla – siç janë petalet e bardha të luleve pranë këmbës së Hellelilit – simbolizojnë pastërtinë dhe besnikërinë.
Drejtoresha e Galerisë Kombëtare të Irlandës, Caroline Campbell thotë se u godit veçanërisht nga intensiteti i skenës kur e pa për herë të parë veprën. Sipas saj, fustani blu i ndritshëm i Hellelilit dhe drama e momentit krijojnë një imazh që mbetet i fuqishëm edhe sot.
Pavarësisht përfundimit tragjik të historisë, shumë në Irlandë e konsiderojnë pikturën një simbol të dashurisë romantike. Sipas Campbell, disa çifte janë fejuar para saj, ndërsa një kopje e saj është gjithashtu në regjistrin e qytetit, i cili e ka lidhur atë në kujtesën kolektive me dashurinë dhe martesën.
Falë përhapjes së saj në mediat sociale, vepra e Burton tani po zbulohet nga një brez i ri shikuesish. Shumë e përshkruajnë atë si një nga përshkrimet më të fuqishme vizuale të dashurisë, një moment që duket i ngrirë në kohë, pak para një tragjedie të pashmangshme. ©LAPSI.al
Historia tragjike e dashurisë/ Piktura e shek. XIX që ekspozohet vetëm 2 orë në javë appeared first on Lapsi.al.
